De opkomende zon kleurt de horizon in warme tinten. Een spel van licht en schaduw tekent het landschap, terwijl een dunne zomermist over de velden en heuvels hangt. De moderne windmolens draaien traag hun wieken, deels verhuld in de nevel. De natuur ontwaakt, in harmonie met de technologie die haar krachten vangt en omzet in energie.
Dit contrast en samenspel tussen oud en nieuw, tussen natuurlijk ritme en menselijke vooruitgang, weerspiegelt zich in mijn werk. De tactiele lagen, de structuur, de verbinding tussen materialen – alles ademt de dialoog tussen wat was en wat wordt. Het Zonnelied van Franciscus van Assisi bezingt de elementen als metgezellen, als deel van een groter geheel. Diezelfde gedachte leeft voort in het evenwicht dat ik zoek in mijn kunst: respect voor de natuur, maar ook de erkenning van de mens als scheppende kracht.
Deze foto maakte ik bij het zwevende kapelletje 'Helsheaven' in Helshoven, waar ik oorspronkelijk naartoe ging om dat bijzondere bouwwerk vast te leggen. Maar die ochtend bood meer dan verwacht: een landschap waarin natuur en technologie samenkwamen, in de stilte van de zonsopkomst, tussen het draaien van de wieken, de eerste ochtendstralen en de zachte mistflarden die opstegen. Een moment van reflectie. Niet om terug te keren naar het verleden, maar om te begrijpen hoe natuur en technologie samen kunnen bestaan – in beeld, in kunst, in tijd-.
Foto op canvas, 60 x 40 cm.
