Een voettocht van Spoleto naar Assisi
Dat had het moeten zijn
Als pelgrim naar broeder Franciscus
Tien kilometerdagen lang
Onder zonnegloed en wisselend gezang
Met de heilige Franciscus in herinnering
Stappend in zijn voetspoor
Langs wegen, paden en valleien
Op weg naar zijn liefde voor de schepping
En daar waar zijn lichaam rust heeft gevonden
In de stille duisternis van zijn verborgen graf.
Gelijkgezind over de besproken reisbedoeling
Wetend alle vormen van beproeving
En onwetend hoe alles verlopen zal
Maar achter de rug van een Franciscaner pater
Is het lopen lichter
Wordt het zingen luider
En het slapen een feest "sous la belle étoile".
Maar alles liep anders
Het oordeel was hard en ontluisterend tegelijk
Dit kun je niet aan
dat moet je niet doen
Je lichaam vraagt offers
Blijf liever thuis want Franciscus begrijpt je.
De weg naar Assisi werd niet gelopen
Maar de toegang naar zijn hart bleef wagenwijd open
Er bleef alleen een zoete herinnering over
Van vrede,
van bloemen,
van liefde,
van hemelse klanken en van woorden die ontroerden
want mijn reis in gedachten
maakte zoveel goed tussen hem en mij
van gemis zal dus nooit meer sprake zijn.
De tekst herinnert mij aan de gemiste voettocht van Spoleta naar Assisi 10 jaar geleden. Enthousiast over mijn deelname en geïnspireerd door de gedachte aan mijn patroonheilige en aan de te bezoeken heilige plekken in en rond Assisi was mijn voorbereiding voor deze tocht heel serieus. Het zou een pelgrimstocht zijn van 10 dagen van telkens om en nabij 20 km per dag. Een doel om naar uit te kijken.
Helaas, het heeft niet zo mogen zijn. Assisi was te ver, te lang, te zwaar en te warm. De pelgrim bleef thuis.
Met de hand op mijn hart heb ik "Sorry Franciscus"" gepreveld........"