Versmelting
Kruinen buigen
in Jouw adem
bloemen wiegen
op Jouw lied
het blauw zucht
dat het te weinig
van Jouw beeld
in het water ziet.
Katten dwalen
vissen stralen
nu Jouw warmte
hen vredig raakt
zerken dreigen
in hun zwijgen
zelfs als Jij
over hen waakt.
Kijk, het vuur
verdrijft de leegte
sporen leiden
naar Jouw licht
laat de mindere
in mezelf
diegene zijn
die de wereld sticht.
Dank.
De tekst omvat alle elementen die in het Zonnelied bezongen worden, en heeft ook de structuur en het rijmschema van een lied. Er is een verwijzing naar de minderbroeders en het is een loflied op de schepping. Op het einde wordt ook kort een dankwoord uitgesproken.
Het gedicht bestaat uit vier strofen van telkens acht regels. Het hoort samen met het beeldend schilderij van Rykk, de upcycle-artiest waarmee Sabine samenwerkt binnen het collectief Sens Cirque. Het beeld en de woorden gaan met elkaar in dialoog en het is de bedoeling dat zij elkaar opheffen en versterken.