Het Zonnelied bezingt de zichtbare schepping, maar roept tegelijk op tot innerlijke omkering: eenvoud, vergeving, verbondenheid. Onderhuids keert naar binnen en onthult wat zich net onder het oppervlak afspeelt. Woorden en getallen liggen als sporen op de huid van het werk – fragmenten van een innerlijke taal die zich niet meteen laat grijpen. Er spreekt een verlangen uit om iets onzichtbaars tastbaar te maken, om te tonen wat leeft in stilte. Zoals Franciscus zijn lof zingt vanuit kwetsbaarheid en eenvoud, zo nodigt dit werk uit tot verstilling, tot luisteren voorbij de woorden, naar dat wat niet luid maar wél aanwezig is.
Gemengde techniek [crackle paste, bister, typemachine, kraftpapier, acrylbinder, acrylverf, HC10 fixatief] op een gebruikt theezakje
14,7 x 10,3 cm | 36,3 x 26,3 incl. baklijst met ontspiegeld glas 70% UV-werend
