wij plukken de aarde dood
het morgenrood dreigt zwart
deken vol broeikasgas en
geworstel in een warme nacht
kan het zijn dat
wij vergaten te bukken
bij de jasmijn zo gelaten wit
teken dat de wortel van leven
niet nemen maar geven is
In principio erat donum. Dat lijkt mij de kern van het Zonnelied. Vandaar dit korte gedicht, waarmee ik de vraag wil oproepen of we onze gevoeligheid voor dit geschenk verloren zijn. Kan dat (deels) de huidige klimaatproblematiek verklaren?