In lood gevangen, licht gekleurd,
het lied van Franciscus, eeuwen gehoord.
Een stralenkrans van broeder zon,
die warm de ochtend binnenstroomt.
Zuster maan in zilverglans,
danst harmonieus in stilte.
Sterren als vonken in de nacht,
een hemelwijd gefluister.
Broeder wind door glazen vlecht,
wispelt zegen, ruist en strijdt.
Zuster water, helder en zuiver,
stroomt in druppels, fris en sereen.
Vuur flakkert rood in het vensterglas,
een vlam die liefde ademt.
Moeder Aarde, groen en diep,
draagt al wat leeft, mens en dier.
En in dat venster, kleurig stralend,
zingt zelfs de schaduw een hooglied.
Want wie vergeeft en wie lief heeft,
vindt vrede waar het licht begint.