deze tekst werd ook op muziek gezet: ontdek de muziekinzending hier
Als we enkel de maan hun gezicht mogen aanschouwen
Als we enkel 's nachts de sterren mogen zien
Helpt ons dat om elkaar te ontvouwen?
En te beminnen bovendien?
Als we al wat we zien, naar een mensbeeld verbouwen
Als we al wat werkt reduceren tot machine
Kunnen we zo in de goedheid vertrouwen?
En in voorzienigheid misschien?
Zelfs al wat mooi is, zal ooit moeten sterven
Kunnen we de dingen niet gewoon op zichzelf laten zijn?
Laat het gerust, in hun schoonheid bederven
Kunnen we dan niet, ondanks alles, verwonderd zijn?
Als we heel die familie voor ons willen houden
Als we alles tesaam als gescheiden bezien
Als we ons eindelijk doorheen onze zintuigen klauwden
Als we leren leven met alle gevolgen van dien
Helpt ons dat om in schoonheid te rouwen?
En het huidige te prijzen misschien?
Kunnen we de dingen niet gewoon op zichzelf laten zijn?
Kunnen we dan niet, ondanks alles, verwonderd zijn?
Mijn gedicht stelt vragen over de inhoud van het zonnelied. Volgende thema’s komen aan bod: verhouding van de mens tegenover de schepping, de eenheid van alles, ontbreken van de ‘negatieve’ eigenschappen van de opgelijste verschijnselen in het zonnelied, de rol van een Goddelijke figuur, het toekennen van menselijke eigenschappen en concepten aan verschijnselen.
